บ้านส่วนใหญ่มีพิธีเล็กๆ ก่อนเปิดรับแขก เราเก็บแก้วที่วางค้าง พับผ้าห่มบนโซฟา และย้ายสิ่งของที่บอกความจริงเกี่ยวกับชีวิตไปไว้ในห้องที่ไม่มีใครเปิด นี่คือการจัดบ้าน หรือการจัดฉาก ไม่มีใครถาม เพราะแขกก็มักกลับก่อนคำตอบจะมาถึง
แต่เมื่อพื้นที่พักอาศัยต้องอยู่ร่วมกับ ร้านอาหาร และ พื้นที่จัดแสดง คำว่า “เดี๋ยวแขกก็กลับ” อาจไม่ช่วยอีกต่อไป แขกไม่ได้มาเป็นครั้งคราว พวกเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวะประจำวัน ความเป็นส่วนตัวจึงไม่ใช่ประตูบานเดียวที่ปิดแล้วจบ แต่เป็นลำดับของการมองเห็น การเดินผ่าน และการรู้ว่าเมื่อไรชีวิตส่วนตัวไม่จำเป็นต้องแสดงตัว
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
เราเองก็เคยหลงคิดว่า พื้นที่เปิดโล่ง คือคำตอบของคนใจกว้าง จนกระทั่งพบว่าความเปิดกว้างที่ไม่มีขอบเขตมักตกเป็นภาระของคนที่ต้องคอยเก็บ คอยหลบ และคอยดูว่าตัวเองรบกวนภาพรวมอยู่หรือไม่ พื้นที่ที่ดูเป็นมิตรกับทุกคน อาจไม่เป็นมิตรกับคนที่อยู่กับมันทุกวัน
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
คำถามที่มีต้นทุนจึงไม่ใช่ว่าจะทำให้บ้านกับธุรกิจดูต่อเนื่องกันอย่างไร แต่คือ เราจะออกแบบให้เจ้าของพื้นที่ไม่ต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพตลอดเวลาได้หรือไม่
สำหรับ PF801 แนวคิดการแยกและเชื่อม รูปแบบการใช้งาน จึงควรถูกอ่านเป็นการออกแบบสิทธิในการปรากฏตัว บ้านยังเป็นบ้านได้แม้มีแขกทุกวัน ตราบใดที่สถาปัตยกรรมไม่บังคับให้ชีวิตส่วนตัวต้องพร้อมรับชมตลอดเวลา