เมื่อหลงทางในอาคาร เรามักโทษตัวเองก่อน เราคิดว่าเดินเร็วไป อ่านไม่ครบ หรือควรจำได้ ทั้งที่บางครั้งอาคารเพียงไม่เคยบอกอะไรเราอย่างจริงจัง นอกจากวางป้ายหนึ่งแผ่นในจุดที่เห็นได้หลังจากเดินเลยไปแล้ว
ในคลินิก การหาทางไม่ควรเป็นแบบทดสอบความสามารถของผู้ใช้ เพราะคนที่เข้ามาอาจกังวล รีบ หรือกำลังดูแลคนอื่นอยู่ ระบบนำทาง จึงต้องเกิดจากผัง มุมมอง แสง และตำแหน่งจุดบริการร่วมกัน ไม่ใช่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับตัวหนังสือบนผนัง
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
เราเองเคยเพิ่มป้ายเมื่อผังอ่านยาก เพราะทำได้เร็วกว่าแก้ลำดับพื้นที่ แต่ป้ายจำนวนมากอาจเป็นหลักฐานว่าอาคารกำลังพูดหลายประโยคพร้อมกัน โดยไม่มีประโยคไหนชัดพอ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
ภาพจำลองการออกแบบ ระยะพัฒนาแบบ — ไม่ใช่ภาพงานก่อสร้างแล้วเสร็จ
คนหลงทางเพราะไม่อ่านป้าย หรือป้ายเกิดขึ้นเพราะพื้นที่ไม่เคยช่วยให้คนเข้าใจเส้นทาง
ผลต่อการออกแบบ คือการทำให้ จุดตัดสินใจ อ่านได้ก่อนถึงจุดตัด ระบบป้ายจึงเป็นชั้นสนับสนุน ไม่ใช่การชดเชยความกำกวมทั้งหมด ป้ายที่ดีควรช่วยคนไปต่อ โดยไม่ทำให้เขารู้สึกว่าความสับสนเป็นความผิดของตัวเอง